Nu.

Nu zit ik praktisch elke dag op mijn reet op een wachtbank. Ik wacht af tot betere tijden. Ik moet zo vaak gewoon wachten omdat het niet anders kan. Dat maakt mij nu compleet gek. Gek van ongeduld. 

Ik werk niet, ik doe ook geen vrijwilligerswerk dan alleen 2 cursussen waarvan 1 bijna alweer afgelopen is. Ik wil gaan weer gaan werken voor loon, ik wil weer onder mensen zijn. Ik wil mijn oude leventje. Maar helaas zal het nooit hetzelfde zijn. 

Ik doe elke dag niets anders dan paffen, op mijn reet zitten met de tv aan. Zo nu en dan kijk ik een film op het internet en zit continu op mijn mobiel te loeren voor een spelletje of Facebook. Ik lees nauwelijks boeken omdat mijn concentratie niet optimaal is vergeleken met vroeger. Ik kom alleen naar buiten om een boodschap te doen of voor de paar afspraken. Zo nu en dan komt mijn thuisbegeidster hier en elk weekend ga ik naar mijn vriend die 50km verderop woont. Hij komt hier nooit omdat hij kamers haat. Ja, ik woon sinds eind 2014 weer op een kamertje. Een normale woning wordt mij niet gegund. Ik heb maar 2 woningen gehad waarvan ik 1 na een jaar snel moest opzeggen en de nummer 2 werd ik na een anderhalf jaartje weggejaagd door de onderburen omdat zij aannamen dat ik een zwaar psychotisch wijf was die nooit naar buiten kwam. Het kamertje is redelijk maar het huis sucks. Ik zit tussen 7 kerels die niet normaal kunnen piesen noch kunnen schoonmaken. Ik wil weer een woning maar daar heb ik het geld niet voor. Tegenwoordig moet je borg betalen voor een flatje. Dus dubbel huur. Ik ben aan het sparen via Budgetbeheer maar dat gaat mij niet snel genoeg. Ik heb al veel geld uit moeten geven voor zaken zoals belaging. Ja, ik zit in het Bugetbeheer omdat ik even geen financiële rompslomp wilde die ik had van de stalker. Ik zit nu ook in het schuldhulpverlening wat anders is dan schuldsanering. Schuldsanering gaat via de rechter en schuldhulp is vrijwillig. 

Het zit me allemaal niet mee en toch zit het in de lift vergeleken met een paar jaar geleden. Dat besef ik en toch ben ik niet tevreden over mijn leven van nu. Ik wil meer. Ik wil weer meer. Maar ik moet wachten. Wachten op instanties. Altijd weer fijn. Werk zoeken zou ik kunnen doen maar dit gaat nu via het UWV. Maar ik  moet wachten op het UWV. Ik val in herhaling. 

Dit is mijn elke dag. Wachten en herhaling. 

Humor

Ik mag dan wel humor hebben en tot over zelfspot beschikken, dit wil niet zeggen dat ik het makkelijk heb. Ik mag dan wel mijn emoties kunnen uitschakelen als ik over dingen praat, dit wil niet zeggen dat ik het niet moeilijk heb. 

Ik kan grapjes maken over mijn situatie en mijn verleden. Ik kan dingen weg lachen en ik kan spotten over mezelf en mijn situatie. Maar daarachter hangt wel vaak een traan. Onzichtbaar voor ieder omdat niemand dit leuk vind. Ik probeer positief te blijven ongeacht wat, wat soms heel moeilijk is. Ik wil niemand tot last zijn. Dit zit nog in mij ook al weet ik nu dat ik niemand tot last ben als ik een traan zou laten. Toch weten veel mensen niet wat zij eraan moeten doen en dat wil ik niet zien. Dus dan lach ik maar. Soms bij enkele mensen jankte ik en gooide dan een lach ertussen. Dat maakte hen al helemaal onzeker. 

Alhoewel mijn situatie sterk is verbeterd jank ik nu nog zo nu en dan omdat ik mijn oude leven terug wil. Ik ben dit meer dan spuug zat. Het heeft al 8 jaar geduurd. 

Kort maar krachtig 3

Deel 3

Zomer 2009. Mijn vader kreeg last van zijn buik. Volgens zijn vriendin was dit van mij dus ik snelde met een taxi naar een apotheek in Arnhem en haalde zakjes vezels voor ontlasting. Ondertussen stelde mijn vader voor dat wij een tijdje niet zouden zien. 

Er was rust. Ik ging niet naar werk zoeken noch naar een woning. Ik ging genieten van de rust en wilde nu even het leuk hebben. Ik ging een Browser spelletje spelen en was zeer actief op dat forum. We gingen Skypen en ik leerde nieuwe mensen kennen. Ondertussen leerde ik ook een jongen kennen die behoorlijk aan mij trok. Ik gaf daar geen gehoor aan. Ik ging ondertussen een trip naar India regelen om naar een klooster te gaan. Ondertussen belde mijn moeder dat ik mijn spullen moest ophalen. Ik zocht naar een garagebox maar vond het te duur. Ik zei mijn moeder dat ze mijn spullen mocht verkopen. Dit wilde ze niet. Ik had geen zin meer om naar India te gaan. De zomer en de pret was over. Mijn vader belde. Hij vertelde dat hij in het ziekenhuis had gelegen met een darmperforatie. En dat wij weer met elkaar moesten afspreken. Ik ging naar mijn vader en vertelde hem mijn gebeurtenissen en niet dat ik elke dag op een spelletje zat. Dit vertelde ik later. Ik was meteen een leugenaar en lui. Leugenaar omdat ik niet meteen dit vertelde. Ook maakte zij mij belachelijk om het reisje India. De rollen waren gekeerd. Mijn moeder had gewerkt bij een oud vrouwtje en ik had niets gedaan. Ik werd het probleem. Zo werd ik ineens ontboden om te gaan slapen omdat ik ineens de gevaarlijke was was ik was de Leugenaar. Een midweek lang mocht ik niet slapen en om de beurt gingen zij over mij waken. Op een gegeven moment zag ik de planten dansen. Zo moe was ik. Toen ik ff  mocht liggen belde mijn vader op. Hij kreeg last. Dus ik werd weer van bed gelicht. Op een gegeven moment zat ik bij mijn vader. Het was zijn beurt om de hele nacht te waken. Hij blaate dat ik de verantwoordelijkheid op mij moest nemen en dat deed ik niet. Later belde mijn moeder op met een idee. Ze kwam langs en zei dat zij wel de verantwoordelijkheid op zich zou nemen en dat ik zsm weg moest op een kamertje in Veenendaal. Hiermee stemde mijn vader in. Ik moest zsm een kamer vinden en dat had ik gevonden. Toen ik daar zat belde mijn moeder nog regelmatig op. Hij had nog steeds last van een brandende piemel. Ik vroeg haar waarom zij mij belde als ik toch al voor leugenaar werd bestempeld. Ze had geen idee. Ook mocht ik van haar met niemand om gaan en mocht ik ook niet naar werk zoeken. Toen werd ik boos en zei dat ik wel zou doen omdat ik geen oud wijf was en ik toch door het weg geschopt was als leugenaar en niet meer mijn probleem was. Later in januari 2010 zei ze mij in een mail dat ook zij het contact had gekapt en ook niet meer met mij om wilde gaan. Helaas was dit niet het einde van problemen. Maar dat is weer een ander verhaal. 

Kort maar krachtig 2

Deel 2.

We waren eerder thuis dan mijn moeder. Toen mijn moeder en thuis kwam had zij heel lief kleine flesjes met Sahara zand meegenomen voor ons. Ondanks haar angst vond ze het geweldig. Ik vertelde haar van hun geneuk maar het verbaasde haar niets. Ze vroeg mij ook niet hoe het in La Palma was en vroeg het ook niet verder over hun geneuk. Dat vond ik verbazend. We maakte kennis met een vriend van mijn vader. Het was een boom van een kerel en dat was de vent waarmede het meisje ervandoor ging na India. Mijn vader en hij hadden iets gemeen; het meisje. Mijn vader vertelde dat de man actief was in de onderwereld van Arnhem en zat vol met trots te vertellen hoeveel hij respect had van dat wereldje.

 Het is allemaal zo heftig en toch wazig hoe het is gegaan. Zelfs als ik weer in de periode duik vind ik slecht flarden. 

Op een gegeven moment werd ik bang voor mijn eigen moeder door mijn vader. Hij vertelde dat zij in kruinen van mensen kon snuffellen om zo te kunnen weten wat een ander zou denken en om zo te manipuleren. Mijn vader stelde voor om bij hem te slapen. Dus lag ik elke nacht op een luchtbedje in hun huiskamer. Ik leefde in hun huisje. Ze woonden in een studiootje. Slapen kon ik niet. Dat durfde ik niet. Mijn moeder ook niet. Mijn moeder werd afschuwelijk behandeld. Ik moest telkens haar bellen of naar haar toe gaan zodra hij weer last van haar kreeg. Ze werd zelfs bedreigd met afschuwelijke dingen. Ze bleef er zo sterk in. Ik werd misbruikt. Mijn moeder had wel respect voor mij en deed veel voor mij. Hij wist volgens mij dit en werd gebruikt tegen haar. 

Sorry dat ik dit zo warrig vertel maar het was ook warrig. 

Hij vond dat ik wakker moest worden en leerde mij dat elk gedachte van een ander was. Dat het trillingen waren en je dit kon oppikken. Nu weet ik beter en weet dat het onzin is. Je kan slechts met telepathie dingen oppikken van anderen wat heel anders is dan wat mijn vader beweerde. Hij lag steeds zieker op bed en moest zelfs bloed pissen met veel pijn. Hij was naar de dokter geweest die tegen hem zei dat het blaasontsteking was. Hij vond het raar en vond dit meer iets voor vrouwen. De bedreigingen die hij uitte was dat hij zijn vriend op mijn moeder zou afsturen en hij rare dingen met haar zou doen zoals verkrachten. Want dan liet hij hem los en zou hem niet verdragen. Mijn vader geloofde namelijk dat hij mensen kon verdragen. Nu weet ik het beter en verdragen is iets wat je niet moet willen doen. Dat gaat altijd mis. 

Mijn zusje was ook even betrokken. Zij deed dit voor mij. Ook zij kwam naar Doorwerth snellen en ook zij zei alle contacten op zoals mijn moeder dit haar voorstelde. Ik zat al op een studiootje van een hotel in Wageningen. Mijn zusje ook. Ik hield het niet vol om bij mijn vader op de lip te zitten. Mijn zusje mocht al heel snel naar huis omdat zij haar hart wilde volgen. Haar vriend. Ik ging vaak naar mijn zusje vluchten. Haar vriend werd knetter van de bedreigingen naar ons toe.  Omdat ik zei dat mijn zusje mijn moeder nooit wilde helpen en ik dit altijd moest doen stelde mijn vader voor dat mijn moeder tijdelijk bij mijn zusje zou verblijven. Dit hield mijn zusje een maand vol. Mijn zusje had geluk. Zij werd niet betrokken bij deze ellende. We zijn nu in 2009. 

De rest vertel ik in deel 3. 

Kort maar krachtig 1

Deel 1.

Dat was het anderhalf jaartje nadat ik  vader had opgezocht. 

Het ellende draaide allemaal om het feit dat hij een brandende piemel had. Omdat mijn vader beweerde dat het van van mijn moeder kwam moest zij naar de huisarts. Die had haar onderzocht en zij werd gezond verklaart. Maar hij had er last van en hield stellig vol dat het met haar te maken had en wilde hier vanaf. Later in dat jaar moest hij bloed piesen en lag ziek op bed. 

Dat mijn moeder een particuliere flat kon permitteren was omdat zij weer een erfenis had gekregen. Mijn vader verweet haar dat zij op haar centen zat. Omdat ik werkloos was geworden vond hij een idee om een bedrag aan mij en mijn zusje te geven. Ze deed dit en gaf ook een bedrag aan mijn vader. Mijn moeder werd in nieuwe kleren gestoken en ze was gestopt met haar pillen. Er kwam ook een idee om haar op vakantie te laten gaan. Het werd Egypte. Daar wilde zij altijd al naar toe. Mijn vader ging dan met zijn vriendin naar La Palma. Het idee achter de vakantie was in de hoop dat het blaasontsteking bij mijn vader weg zou gaan. Maar dat gebeurde niet waarmee hij had aangetoond aan mij en mijn moeder dat afstand niet telt. Nee duh. Ik bleef alleen achter maar had wel de kriebels van de flat. Mijn moeder had, voordat zij weg ging, even gezegd dat het op de flat spookte en er van alles rond liep. Toen mijn vader mij belde vanuit La Palma vertelde ik dit. Er was al een een week verstreken. Hij stelde voor dat ik naar het eiland zou komen. Toen ik daar aan kwam mocht ik dit niet zien als vakantie. We zaten in een huis waarvan de eigenaar deze zelf had gebouwd en zelf in een grot beneden woonde. Ik begon mij angstig te voelen. Ik mocht hem niet tegen spreken. Hij vertelde mij negatief over mijn moeder en ik moest dit aanhoren. Ik moest dit weten omdat ik zijn kant van het verhaal wilde weten. Op een gegeven moment durfde ik weer niet te slapen van de angst. Angst voor mijn vader. Zelfs dat vond hij belachelijk. Het was een hel. Ik sliep namelijk beneden op een kamertje. Je moest buitenom lopen om dit te bereiken. Ondertussen hadden we contact met de eigenaar. Wij bezochten zijn grot en bleven eten. De man rookte wiet die hij zelf had gedroogd. Mijn vader rookte mee. Hij rookte sowieso vaak wiet met hasj en zijn vriendin ook. Hij adviseerde mijn moeder om dit ook te roken omdat het beter zou zijn dan de pillen. Toen ik het gevoel had om bij de man weg te gaan en dit later vermelde, werd hij pissig. Ik had dit moeten zeggen omdat hij zich liet beïnvloeden door de man. Achteraf debiel natuurlijk. Dit is sowieso verkeerd. Maar goed. Het boodschappen doen was ook een ramp. Als ik gewoon in de auto voor mij uit ging staren en diep in gedachten was gezonken begon hij te schreeuwen dat hij weer last kreeg van zijn piemel. Op een gegeven moment begon mijn gezicht compleet te tintelen en kwam ik in een soort trance. Hierdoor had hij geen last meer van zijn piemel. Dit kon ik natuurlijk niet volhouden. Een nacht durfde ik niet in mijn kamer te slapen en wilde op de bank boven in de huiskamer gaan slapen. Hun kamer lag boven bij de huiskamer. Ik kon geen oog dicht doen en zat jankend op de bank want hij zat de hele nacht te neuken met zijn vriendin met kreten “jij omhelsde Shira”. Zij had mij omhelst toen ik haar een knuffel gaf. Dit mocht niet van hem omdat zij gehoor gaf aan mij en niet aan hem. Ze hadden ook over een lichtpuntje boven zijn hoofd de regelmatig zwart werd. Foute boel. Maar hij zag het als beïnvloeding van mijn moeder. Mijn moeder geloofde hem en lag angstig in bed in Egypte. 

Eindelijk was het weekje voorbij en we gingen naar huis. Thuis werd het niet beter maar slechter. Maar dat vertel ik in deel 2. 

Hello again.

Het was 2006/2007. Dat weet ik niet meer precies. Ik wilde mijn vader gaan opzoeken. Ik vond op internet de naam van de kennis waar hij was afgezet bij een online telefoonboek. Ik nam contact met haar op en stuurde een kaartje naar haar met de vraag of zij wist waar mijn vader was en hoe het met hem was. Ondertussen had ik aan mijn moeder en zusje gevraagd of ik dit mocht doen. Beiden stemden daarmee in maar zij wilden geen contact met hem. Ik kreeg een bericht terug van mijn vader. Ik kreeg antwoord van hem via email. Ik was zo blij! Hij vroeg of ik alleen wilde weten hoe het met hem ging of dat ik met hem contact wilden. Contact natuurlijk! Ik wilde zo graag zijn kant van het verhaal weten. Ze wilden langs komen. Hij had een vriendin. Dat was de zus van het meisje. Ik was blij! Maar natuurlijk! Graag! Gezellig! Wat was ik toen nog naïef. En het was zover. Hij kwam langs! Ze stonden aan de deur! De opwinding raasde door mij heen. Ik was zo zenuwachtig. Toen ik de deur open deed stond ik te trillen. Hij kalmerende mij meteen en kwamen mijn kamer binnen. Ik woonde op een kamertje. We kletsten wat en dronken wat. Ondertussen kreeg ik een flatje. Een leuk studiootje en mijn eerste woning. Jaren had ik op een kamertje gewoont. De tweede keer dat hij langs kwam was op mijn flat en kwamen gezellig bij mij eten. En daarna begon het. 
Mijn vader kreeg last van dingen. Het was mijn moeder. Hij wilde contact met haar. Eerst wilde zij dit niet maar uiteindelijk stemde zij hiermee in. Hij kreeg last van onder en het brande. Het leek op blaasontsteking en dat kwam bij haar vandaan. We gingen bij haar langs. Ze kletsten wat en hij vertelde haar dat het gevoel bij haar vandaan kwam. Ondertussen zaten zijn vriendin en ik elkaar te kriebelen op elkaars arm. Dat wist ik nog heel goed lol. Sindsdien hadden mijn ouders weer contact met elkaar. Hij wilde mijn moeder helpen. Ze woonde in een dorp helemaal in Flevoland en zat aan anti-depressivia en hij vond haar situatie jammer. Hij stelde haar voor om te gaan verhuizen. Dit wilde ze wel maar zij wist niet waar naar toe. Zijn vriendin stelde een flat voor in Doorwerth waar haar oma had gewoont. Dus mijn moeder had daar wel oor naar. Omdat ik veel werkte speelden mijn moeder en ik met de gedachte om samen te gaan wonen. Ze had de flat gekregen en ik moest ook snel gaan verhuizen. Toen moest ik ook alle contacten gaan opzeggen. En na de verhuizing begon de ellende. Al heel snel moest ik ook mijn baan opzeggen.  Maar dat is weer een ander verhaal. 

Huislijk

Mijn ouders waren spiritueel. Verkeerd spiritueel. Met name mijn vader. Van huize uit komt mijn vader niet uit een spirituele gezin. Mijn moeder wel. Mijn moeder zag mijn vader als leraar. Helaas. 

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Het begon allemaal rond mijn 6de toen het meisje kwam. Mijn vader had een tekening gemaakt van een vrouw. Dat was zijn tweelingsziel. Mijn moeder dacht dat het het meisje was dus liet zij het toe dat die twee wat met elkaar kregen. Later vertelde mijn vader dat het haar zus was en dit toen al wist. Alleen is het een raadsel waarom hij dan met het meisje aan de haal ging. Mijn ouders hadden altijd discussies over het spirituele. Nou ja, het was meer dat mijn vader aan het woord was. Hij wist het allemaal wel en mijn moeder niet. Achteraf wist mijn moeder het allemaal beter en had zij het meer bij het juiste einde. Hij kwam vaak bij ons slapen ivm de kinderen. Maar hij had beter thuis kunnen blijven. Het was vooral erg toen ik rond 14/15 was. Hij verwaarloosde zichzelf en zat in de knoop met zichzelf. Hij zocht hulp maar kon deze niet krijgen dan alleen een tripje naar India. Hij had ook last van emoties. Hij wilde dit gaan verhalen op ons en mijn moeder. Vaak knalde hij de kralengordijnen van de deuren en vroeg weer om aangedacht met een hoop geschreeuw. Dit gebeurde ook midden in de nacht. Toen werd hij wakker en maakte iedereen wakker. Wij moesten toen gaan zitten en moesten naar hem luisteren zoals gewoonlijk. Hij dreigde ook. Hij dacht dat wij de probleem waren. Wij moesten dan de emoties gaan verdragen zodat hij niets voelde. Hij dacht namelijk dat alle emoties van ons waren. We moesten net zo lang gaan zitten tot hij er geen last meer had. En dat terwijl wij gewoon de volgende dag naar school moesten. Ter compensatie werden we voor paar dagen thuis gehouden om slaap in te halen. Dat dan weer wel. Ze hadden wel goede dingen, echt verwaarloost werden wij absoluut niet. Ze hielden wel rekening met ons gezondheid. Vaak moest ik gaan waken van mijn moeder. Dus ik moest vaak wakker liggen omdat mijn zusje vaak al in slaap viel en zij zelf dit al vaak deed maar zo nu en dan ook zelf slaap nodig had. Zodra we sliepen dan lieten wij de emoties los en dan had mijn vader daar last van.  Dat was haar aanname. 

Toen hij op een keer vroeg wat wij het beste vonden, hij blijven of weg moest gaan toen zei ik als enige dat het beste zou zijn als hij weg zou gaan. Dit verraste hem en vroeg mij waarom. Ik vond dat de hele situatie niet deugde en dat het beter was voor ons allen dat hij weg zou gaan. Hij zei dat wij dan met de emoties zou zitten en wij niet zonder hem konden omdat hij namelijk onze emoties verdroeg.  Zonder hem zouden we ruzies maken en zelf ermee zitten. Achteraf hadden we inderdaad vaan ruzies maar dat was normaal. We waren allen moe met name mijn moeder. Die had de problemen van mijn vader en twee pubers en later nog alleen haar emoties en 2 pubers. Ze was zo moe van alles. Toen we op school zaten had ze mijn vader afgezet bij kennissen. Toen was ik boos op haar dat wij geen afscheid konden nemen van hem en ze verbood ons nog contact te maken met hem en hem ook. Vele jaren begreep ik niet waarom zij tot dit besluit kwam ongeacht haar uitleg. Mede daarom wilde ik altijd al mijn vader op gaan zoeken. Achteraf spijt van natuurlijk maar wel verhelderend. Wel moet ik zeggen dat er zo veel meer rust was gekomen sinds mijn vader weg was. We konden eindelijk gewoon leven ondanks zo nu en dan ruzie. 

10 Jaar later zocht ik mijn vader weer op. Maar dat is weer een ander verhaal.

Ouders

Mijn ouders zijn een verhaal apart. Ze zijn beiden mesjogge. Aan de andere kant ben ik nu blij dat ik van hen af ben. Nog niet helemaal maar dat komt wel dmv therapie. 

Mijn moeder en vader hadden elkaar ontmoet bij de zaak van haar moeder in Amerongen.  Toen kwam mijn vader bij mijn oma solliciteren als magazijnmedewerker. Toen werkte hij nog. Mijn moeder was in een klap verliefd op hem. Ondertussen gingen haar ouders emigreren naar Canada. Mijn vader wilde niet in Canada verblijven dus hij vertrok naar Nederland samen met mijn moeder. Toen was zij al zwanger van mij. Toen zij net in Nederland waren overleed haar moeder. Ze kreeg een erfenis. Ondertussen verbleven mijn ouders bij mijn oma. Ze gingen trouwen omdat mijn moeder zwanger was.  Later werd ik geboren. Mijn moeder heeft nooit de dood van haar moeder kunnen verwerken. Een paar jaar later verhuisden zij naar een bovenwoning in Rhenen. Mijn zusje werd daar geboren. 

Het ging allemaal een tijd goed tot ik 6 was. We waren al veel verhuist en kwamen dit keer in Doorwerth wonen. Hier begon het. Mijn zusje en ik ontmoeten een meisje van 13 jaar. Ze maakte kennis met mijn ouders en werd verliefd op mijn vader. Mijn vader gaf daar gehoor aan. Niet meteen maar wel geleidelijk aan. Mijn moeder dacht dat zij een tweelingsziel van mijn vader was ivm zijn tekeningen. We hadden ook ondertussen contact met haar familie. Later zei mijn vader dat het zus van het meisje zijn tweelingsziel was en is nu nog samen met haar. Ondertussen waren we verhuist naar Heelsum en het meisje kwam nog steeds elke dag over de vloer. Toen gingen mijn ouders apart slapen en het meisje zat vaak samen met mijn vader op zijn kamer met de deur gesloten. Mijn moeder zat vaak op haar kamer met deur vriend van mijn vader, denkend dat hij haar tweelingsziel was. Op dat adres wilde ik zelfmoord plegen. Ik was 9. Al snel gingen we naar Wageningen verhuizen. Daar kreeg ik gelijk een ongeluk. Na mijn ongeluk waren de spanningen om te snijden. Hier begon ook de vernederingen tegen mij. Ik kreeg zelfs een sneer van mijn vader waarom ik niet een hersenbloeding had en dat ik zonder kleerscheuren, op een schedelbasisfractuur na, er vanaf was gekomen. Het geld was op en er werden dingen verkocht. Ze hadden 10 jaar met de erfenis gedaan. We gingen na een anderhalf jaartje weer verhuizen. Ze moesten snel een woning hebben en kregen deze aangeboden van mijn oom en opa. Het was in Veenendaal boven een winkel van mijn oom en opa. Ondertussen zochten ze naar een woonruimte voor mijn vader. Deze vond hij toen wij op een flatje gingen. Hij had een kamertje in Heveadorp. Het ligt naast Doorwerth. Mijn vader en het meisje gingen later samen naar India. Toen zij terug kwamen was het tussen hun uit. Mijn vader was er kapot van want zij had ondertussen al een ander op het oog en ging ermee vandoor. De sfeer thuis werd er niet beter op. De hulp van mijn oom werd ingeroepen en mijn vader ging weer naar India om zichzelf te vinden. Hij kwam snel terug toen wij op school zaten. Al heel snel besloot mijn moeder mijn vader weg te brengen naar kennissen en daar af te zetten met een paar spulletjes. We zagen ons vader nooit weer. Mijn moeder wilde heel snel uit het flatje gaan en we gingen bij mijn tante wonen. Zij hadden een apart huisje in de achtertuin dat gebouwd was speciaal voor mijn overgrootouders. Ik was 15. 

Dit is in een notendop zo’n beetje het gezinssituatie waarin ik verkeerde. De details zal ik wel later vertellen. 

Zelfmoord

Mijn eerste zelfmoordneiging was toen ik 9 was. Ik beraamde een plan wanneer, waar en hoe ik het zou doen. Daar stond ik dan, met een keukenmes tegen mijn buik. Ik kon het niet. Dit vertelde ik mijn ouders niet tot ik 14 was. Daar schrokken zij natuurlijk van maar dat was het ook wel.

Dit was helaas niet de laatste keer. In 2010 begon het weer. Maar dit keer had ik een kapot laken uit elkaar gereten en een stop gemaakt. Dit leek mij het beste manier van zelfmoord plegen. Voor een trein springen was te drastisch en te lullig voor de machinist. Mezelf vergiftigen met pillen was niet zeker en met een mes was te veel rommel. Dus dan een strop. Ik hing het aan een verwarmingsbuis en stak mijn kop erdoor. Ik barste in janken, ook dat kon ik niet. Maar toch liet ik het hangen omdat het mij een veilig gevoel gaf. Een gevoel van uitvlucht. Een ontsnappingsroute. In 2011 verdween dit gevoel omdat ik hulp had gekregen. Maar dit was weer niet het laatste keer. In 2014 kreeg ik het weer. Weer hing ik een oud laken aan een verwarmingsbuis in huis. Weer liet ik deze hangen omdat het een veilig gevoel gaf. Maar weer kon ik het niet. Oh wat haatte ik mezelf om. Ik kon niet eens zelfmoord plegen! Het lukte gewoon niet. Zelfs na het vele schrijven van zelfmoordbrieven lukte dit gewoon niet. Ik kon het niet. Elke keer hield er iets mij tegen. Ik mocht het gewoon niet denk ik. Nog niet mijn tijd. Ook dat verdween in 2014, nadat ik mijn thuisbegeidster had gebeld en hierover had gehad. Nu ben ik niet meer dat levensmoe.

Dus jullie zitten nog wel even opgescheept met mij, ik verlaat jullie lekker niet. 

Charlatan 

2012. 

Toen was ik misselijk. Ik had het gevoel dat de behandelingen van een vriend niet hielp. Toen riep ik weer de hulp in van mijn oom. Hij kwam even later aan met een Indonesische man. Hoe begon hij bij ons eerste gesprek. Hij vertelde mij dat hij niet mij wilde laten weten hoe de behandeling ging gebeuren, alleen dat ik alles moest doen wat hij zei of anders zou het niet werken. Ik moest ervoor gaan tekenen. Niet de erg in hebbend dat hij niet zuiver was ging ik hiermee akkoord. Het begon met meester/slaaf tafereel. Ik moest bij alles wat ik deed, behalve plassen en poepen, hem toestemming vragen via telefoon of sms. Toen bestond WhatsApp nog niet. Vreemd vond ik wel, vooral toen hij nog een stapje verder deed door mij de opdracht te geven een paar keer per dag naakt met badjas voor een kaars te gaan zitten en zeggend dat ik volledig zijn eigendom was. Tevens moest ik ook naakt voor de spiegel gaan staan met hetzelfde verhaal. Dit omdat de entiteiten zouden gaan denken dat ik al iemand anders diens eigendom zou zijn en deze mij met rust zouden laten. Even later deed hij nog een stapje verder; hij beweerde dat wij elkaar zouden kennen uit een vorig leven en wij beiden een zoon zouden hadden. En als ik goed zou luisteren dan zou ik hem kunnen horen. Volgens hem zou de zoon beweren dat wij moesten weer bij elkaar komen. Eerst in een daas geloofde ik hem tot een vriend zei dat het onzin was. Ik ging nu nog meer twijfelen. Hij wilde met mij gaan samensmelten want dat zou goed zijn tegen de entiteiten. Hij zou mij beschermen. Tot hij mij vroeg mijn badjas uit te doen en naakt voor hem te gaan staan. Dit weigerde ik en vroeg hem of het echt nodig was. Ja, zei hij, dit moet omdat het geloofwaardig is tegenover de entiteiten. Ik vroeg hem of er geen andere manieren waren. Nee, zei hij. Toen weigerde ik en hij ging weer weg. De volgende dag belde ik hem op om de behandeling af te zeggen. Hij mocht het geld van mijn oom houden. Hij vond het jammer maar klant was koning. De behandeling duurde nog geen maand.

Maar helaas kreeg dit nog een staartje en was ik nog niet van hem af. Spiritueel probeerde hij mij nog te manipuleren tot in 2014. Toen stuurde hij mij entiteiten waardoor ik het nog moeilijker kreeg. Maar toen ik was verhuist was het hek van de dam. Toen begon hij echt spiritueel vervelend te doen. Ik heb er nu nog last van. Maar hopelijk is het snel voorbij. Vandaag wordt ik weer geholpen waardoor het vergoed gaat verdwijnen tenzij hij mij nog meer gaat sturen.

Dus spiritueel is meestal mooi maar het bestaat ook uit negatieve dingen. Waakzaamheid is een deugd.

Previous Older Entries

Recent Comments

Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Follow Taknaud on WordPress.com