Therapie over ouders

Ik ben onlangs op therapie geweest. Ik wil jullie mededelen wat de therapeute tegen mij zei omtrent mijn ouders. Toen ik haar vertelde boos te zijn op mijn ouders vertelde zei mij het volgende.

Een kind is een spiegel van de ouders. Het kind reflecteert de nukken en alles van de ouders. Als de ouder niet wil inzien dat hij/zij problemen heeft zal hij/zij het kind hierop gaan aanvallen en zal het probleem van de ouder het probleem van het kind worden. Als het kind op latere leeftijd boos is op ouders dat zij hun problemen op het kind heeft afgeprojecteerd zal het kind met de problemen blijven zitten en zal deze niet opgeruimd worden. Maar zodra het kind beseft dat het dan diens eigen problemen zijn geworden en niet meer de ouders verwijt dat het hun problemen zijn dan kan het opruimen beginnen en zal er verder geen rotzooi bij komen. Dan komt het kind los van de ouders. 

Dus mijn boosheid is nu minder geworden omdat ik nu besef dat het mijn rotzooi is dat ik graag opgeruimd zie. Het heeft ook geen zin om boos te blijven of met hun bezig te blijven met een wrok. Anders blijft het zich voeden en geraak ik niets van hen. Toch is er ergens nog steeds een pijn naar mijn ouders toe maar dat is omdat ik hen nog steeds niet kan vergeven. Ook ergens dat zij zich lekker er van af hebben gemaakt en verder met hun leven gaan alsof er niets gebeurd is en zij hun handen wassen in onschuld. Dat kan ik niet verkroppen maar het moet. Anders blijft de boosheid bestaan en zal ik nooit los komen. Ik kan niets meer zeggen tegen mijn ouders. Het heeft geen zin om hen nog wat duidelijk te willen maken. En mocht zich er een kans voor doen, zouden ze dan wel ineens gaan luisteren naar mij? Zouden ze het wel ineens inzien wat zij hebben gedaan? Nee. Zij zullen het nooit toegeven. Dus moet ik het laten gaan en de troep opruimen. Hoe moeilijk ook. Verstandelijk weet ik dat maar het moet nu nog in mijn systeem komen. Boosheid mag maar dan moet ik niet op heb gaan richten. Zodra ik op hen richt dan borrelt het weer omhoog. En dat moet ik leren om het te laten varen. Anders verwerk ik het nooit. Ik moet leren om zelf leiding over de boosheid te nemen. En dat helpt wel. Zodra ik de boosheid in mijn buik voel dan moet ik het laten varen naar beneden door mijn benen en voeten. Het laten aarden. Dat heeft zij mij geleerd in de therapie. 

Hoop van zegen dat ik er snel van af kom. 

Status

Vriendjes

Ik ben niet echt een persoon die sex belangrijk vind. Ik ben meer van het knuffelen en snuggelen. Veel vriendjes heb ik dus ook niet gehad. Raad es hoeveel?

Wel heb ik veel jongens en mannen achter mij aan gehad maar ik had er geen interesse in. Het deed mij niets. Nu nog niet. Niet dat ik mannen haat, welnee, zoveel vrienden gehad. Maar vriendjes was een ander verhaal. Veel sex heb ik dus ook niet gehad. Sterker nog: ik ben een laatbloeier. Ik ben ontmaagd in 2015. Bloed was er niet gelukkig. Vriendjes, ik heb er maar 2 gehad waarvan 1 zeer kortstondig was en niets voorstelde.

Deze huidige is wat anders. Deze is wel serieus. Ik ben altijd al kieskeurig geweest. Ik wilde iemand die verder keek dan zijn neus lang was. Niet iemand die alleen voor mijn uiterlijk ging. Dus niemand was interessant. Waarom deze wel? Nou, ik kende hem al 5 jaar. Zijn energie voelde heel vertrouwd aan en maakte nooit aanstalten naar mij. Het was trouwens ook in combinatie van omstandigheden. Ik werd gestalkt en had last van stemmen. Alleen hij kon mij helpen zoals gewoonlijk. Hij wist wel raad en bij hem voelde ik mij wel veilig. Ik vluchtte vaak naar hem toe en kroop in zijn bed. Alleen slapen durfde ik niet. Ik wilde vast gehouden worden, dat deed hij. Toen kwam van het 1 naar de ander. Ah ja, in die tijd had ik een goede vriend. Helaas had ook hij gevoelens voor mij en zat te wachten tot het meer kon worden. Toen ik tegen hem zei dat ik met mijn huidige samen was toen reageerde hij bot. Dat was voor mij genoeg. Ik heb helaas geen contact meer met hem. Tja, hij kon mij niet helpen dan mij alleen naar de dokter sturen omtrent de stemmen. Veilig voelde ik bij hem ook niet. Kijk, stemmen kan ook worden veroorzaakt door entiteiten. Mijn huidige wist dit en kon mij hiermee helpen.

En ik werd het zat dat ik alleen was. Al die mannen die op mij zaten te azen. Geen fijn gevoel. Betreft mijn uiterlijk nu, ook daarmee ben ik nu veilig. Ik ben niet meer mooi. Dus ik lig niet meer in de markt. Eindelijk. Ik werd knetter van al die oppervlakkigheid. Yup, kieskeurige mij. Nu ben ik blij. Het voelt zeer goed aan. Ik zit geramd.

Status

Zelfvernietiging

Herkenbaar? Dat je niet wilt douchen of je tanden wilt poetsen? Interesseert je het geen drol betreft zelfzorg als het om je zelf gaat? 

Dat heb ik. Het is moeilijk om eruit te komen en dan toch te gaan douchen ook al kan je daar geen lust voor ophoesten. Om dan toch maar je tanden te doen. Want als je alleen bent dan is het al heel snel de vraag “Voor wie?”. Ik ken alleen zelfzorg als het voor een ander is. Als ik naar buiten ga dan heb ik alles netjes gedaan maar als ik niet naar buiten hoef dan is het al heel snel “Ach laat maar.” Dit is een gevaarlijke gewoonte. Zelfzorg is nodig. Het kan gaan escaleren in andere destructieve gewoonten zoals niet koken, huis niet op orde en niet de deur uit gaan naar isolement. 

Als dit voor jou herkenbaar is dan lijd je aan een depressie of zelfvernietiging. Het is belangrijk om dit te melden aan iemand die je vervolgens jou kan motiveren. Dat doe ik ook. Meteen vertel ik dit aan mijn omgeving en vervolgens motiveren zij mij om toch maar te gaan douchen en/of tanden te poetsen en naar buiten te gaan, ook al is het voor een boodschapje. Als je dit niet doet dan bestaat het gevaar dat je in verval raakt en in een negatieve spiraal komt. Berg afvaart gaat zeer hard. Erop blijven is moeilijk en hard. 

Ik heb nog steeds de terugval. Het begint bij een dag niet douchen en tanden poetsen en loopt uit op helemaal niet douchen en tandem poetsen. Voor dat gevaar moet ik mij hoeden. Nog altijd is het niet bekend waarom ik dit heb. Ik ben toch hersteld van alles? Waarom heb ik dit dan nog? Is het omdat mijn sociaal leven niet meer wat het was? Is het omdat ik niet meer werk? 

Vroeger was het anders. Wel heb ik hetzelfde gehad toen ik nog thuis woonde. Ook toen ging ik mij niet douchen en deed mijn tanden niet. Zo nu en dan waste ik mijn haar in de wasbak en ging zo naar school. Geen idee waarom mijn ouders dit toe lieten. Misschien omdat zij teveel met zichzelf bezig waren. Toen ik het huis uit ging verdween de zelfvernietiging als sneeuw voor de zon. Ik kreeg er juist lol in. Ik vond douchen totaal geen probleem en deed het graag. Niets dat mij moeite koste. Sinds ik een terug slag kreeg in 2010 toen begon ik mij weer te verwaarlozen. Sindsdien is het blijvend en dus moeilijk om eruit te komen. Ook al zit mijn leven nu I  de lift, wel moet ik hoeden voor terugslag. Ook maak ik mij niet meer op en doe weinig met mijn haar. Maar dat komt omdat mijn mannetje gevoelig is voor dit. Dus dat doe ik ook nooit meer alhoewel Ik kk het wel wil maar tegenwoordig te lui voor ben en het niet nodig vind. 

Als je dit bekend voor komt, houdt je hiervoor. Zorg ervoor dat je de tekens leert herkennen en snel iets eraan doet. Het is moeilijker de bult op te klauteren en uit het negatieve spiraal te komen dan eruit te blijven. Laat het niet toe. Je bent meer waard. Je bent het waard. 

Status

Ervaringen

Het leven van mij zag er niet rooskleurig uit. Ik heb vele dingen mee gemaakt, leuke zowel niet leuke zoals vele mensen. Toch is ieders leven uniek. 

Mij leven ook. Ik heb er veel levenslessen  eruit gehaald en veel dingen ervoor gelaten. Ik heb op moeten bouwen en moeten afbreken. 

Mijn leven was chaotisch. Dat hebben jullie allemaal kunnen lezen. Mijn leven was wreed, mijn leven was hoopvol. Zonder hoop zou ik niet ver gekomen zijn. Al met al heb ik een hoop levenslessen geleerd en ik zeg dit eerlijk; ik ben er wijzer van geworden. De dalen die ik ben gehad waren misschien niet leuk en achteraf toch weer wel, ik heb ervaring. Met ervaring kun je weer mensen helpen. Met ervaring kom je serieus over als mensen hulp nodig hebben. Ik kan helpen met mijn ervaring. Daar houd ik van. Ook heeft het mij sterker gemaakt alhoewel ik mij nu nog slap voel. Maar mijn lichaam heeft de laatste tijd weinig beweging gekend. Ook daar moet nog gewerkt aan worden. Dan voel ik mij pas weer 100%. Betreft de stemmen, daar heb ik nog helaas last van en zal dit blijven behouden als ik daaraan terug denk. Dan komt het terug. Ook dat moet ik leren om dat te laten. Wel is dat moeilijk. Maar dat is met alles. Ook daar leer ik van zoals met alles. Het leven is een leerschool.

Zodra je beseft dat het leven een leerschool is dan ga je anders met de problemen om. Je bent dan meer oplossingsgericht. Ook zie je de lessen en zuig je die naar binnen als een spons. Tenminste, dat is mijn ervaring. 

Het leven kan moeilijk zijn. Voor ieder zijn/haar leerpakket. Wat ook moeilijk is om niet het slachtoffer te zijn. Je doet dit snel zodra zich een probleem voor doet. Zodra je in het slachtofferrol zit dat ben je minder oplossingsgericht en zoek je meer hulp buiten jezelf. Sterker nog, je hoopt dat iemand anders het voor je gaat oplossen. Dit is verkeerd. Hulp mag altijd maar alleen jij kan het oplossen. Dan heb ik het over geestelijke problemen. Geestelijke problemen zijn natuurlijk heel anders dan materiële problemen. Die kunnen wel door anderen opgelost worden en die zijn makkelijker dan de geestelijke problemen.

Weet dit: Je bent nooit alleen met je problemen. Dit zal je niets helpen als je in de shit zit maar het maakt het wel een stukje minder eenzaam. Genoeg lotgenoten om je heen. Ieder huisje heeft een kruisje.

Status

Lieve Vader,

Laat mij los! Ik haat je! Jij hebt iedereen pijn gedaan! Waarom moet jij persé jouw ding op iedereen dwingen? Waarom dult jij geen tegenspraak van anderen? Waarom moet jij jouw zin doordrijven? Waarom toch allemaal? 

Waarom kan je niet mensen accepteren zoals zij zijn? Waarom moet je hoog nodig mensen willen veranderen? Waarom oh waarom luister je niet? 

Ik vind jou irritant, dominant, dwingeland en krom. Ik vind jou maar raar. Je bent net een sekte leider. Jij voelt je trots dat je geaccepteerd wordt door criminelen. Je ziet jezelf teveel als leider ipv ook als volger. Waarom moet je zo nodig mensen in jouw hokje gaan plaatsen? Waarom moet je jouw leven opdringen op anderen? Wat maakt jouw leven zo veel meer bijzonder dan levens van anderen? 

Ik haat jou. Jij moet en zou jouw wil op mij leggen. Jij wilde dat ik net zoals jij werd. Jij wilde dat ik jouw stokje over nam. Jij wilde dat ik jou zou op gaan volgen. Jouw rare wereld trekt mij totaal niet. Laat mij los en laat mij leven. Jij blokkeert mij. Jij heb jouw zinnen op mij gezet en ik wil daarvan af. Ik wil jou niet meer kennen want ik kende je sowieso niet. Jij ziet alles wat slecht is in anderen maar niet in jezelf. Jij denkt dat al het negatieve van anderen zijn en alleen positief van jezelf. Jij blokkeert mensen. Je helpt ze niet. Jij bent beïnvloedbaar. Jij verzorgd jezelf niet goed. Jij hebt een rare kijk op het leven. Jij denkt dat alleen jij het goed doet en alles wat anders is gooi jij naast je neer. Jij hebt rare gedachten over andere mensen. Jij denkt anderen te horen maar wie zegt dat het zo is en dat jij gewoon niet schizofreen bent? Jij beïnvloed andere mensen. 

Ik voelde je nog voordat ik jou zag in Arnhem. Ik voelde in mijn zonnevlecht agressie. En toen zag ik je samen met je vriendin in het centrum bij het winkeltje waar je zo graag naar toe gaat. Meteen voelde ik jou vriendin sterk. Wie zegt dat jullie geen sterke invloed hebben op anderen? Waarom denk je dat niemand jullie voelt? Waarom is alles van een ander? Jullie dagen gaat nergens anders meer over dan anderen “helpen” en anderen te screenen op emoties. 

Laat mij los! Ik wil niets maar dan ook niets met je te maken hebben! Probeer mij niet te beïnvloeden want dat doe je nog steeds. Je zit nog steeds mij in de gaten te houden. Ik voel jou nog steeds. Je bent een klootzak! Ik heb nog een hoop te verwerken dankzij jou! 

Het kind in mij haat je. Jij bent altijd laks geweest om een goede vader te zijn. Je was nooit mijn vader zei je. Dit klopt. Ik heb nooit een vader gehad. 

Adieu “vader”. Tot nooit meer ziens. Ook jij bent nu dood voor mij. Dit is wat je wilde. Je had jouw kans gehad. 

Status

Blij.

Ik ben blij dat ik nog leef. Blij dat het voor mij weer in de lift zit. Ik ben blij dat ik liefde heb mogen leren kennen. Ik ben blij. 

Ondanks alles ben ik toch blij met mijn leven zoals die nu is. Het kan beter, zeker. Daarmee ben ik niet blij. 
Ik ben dit leventje zat en toe aan iets nieuws en dit keer iets positief ipv negatief. Dat heb ik al 9 jaar gehad. Wat was dat een ellende bak. Een ellendebak om eigenlijk niets. Niets dan ellende voor nop. Ik werd belaagd op spirituele vlak, belaagd op materialistisch vlak. Belaagd om niets. Alleen zij hadden hun voordeel, niet ik. Maar ik ben blij dat het over is. Blij dat het opgehouden is. Eindelijk kan ik weer blij zijn. Eindelijk is het gestopt. Blij. 

Verveling

Ik verveel mij elke dag. Ik heb niets voor handen behalve een mobiel, een tv en een pakje peuken.

Alle cursussen zijn gedaan, ik zit nu weer op een wachtstoel wachtend op werk. Ik rook me te pleuris. Ik kan natuurlijk vrijwilligerswerk gaan doen maar daar heb ik de discipline niet voor. Ik kan natuurlijk gaan fitnessen maar alleen heb ik de discipline niet voor. Eigenlijk heb ik helemaal geen discipline dan alleen voor betaald werk. Zucht. Eigenlijk ben ik nog een wrak. Ook al ben ik hersteld verklaard, ik heb mijn leven nog niet op de rit. Veel sociaal leven heb ik ook niet.  Ook heb ik maar weinig geld voor leuke dingen. Ik kan mij genoeg bedenken wat te doen als ik het geld voor had maar helaas, het is slechts een droom nu. Wachtend op een betaald baan is het enige wat mij nu rest. Van daaruit opend er meer deuren. Werk, hoe lang nog voordat ik werk heb. Hoe lang nog voordat ik eindelijk uit mijn wachtstoel kan. 

Dromen.

Ik had dromen. Nu nog alleen moet ik weer opnieuw beginnen. Mijn droom is om te emigreren en te reizen. Dat is altijd mijn droom geweest. Ik was er bijna. Tenminste, er was een deur dat open kon.

Ik werkte eindelijk weer in een winkel met een goed contract en interne doorgroeimogelijkheden die tevens ook in het buitenland actief was. Het was mooi om waar te zijn want mijn vader vond het anders. Hem interesseerde geen reet wat mijn droom was. Ik moest zijn pad volgen. Nu moet ik weer een baan zien te vinden die een deur opend naar het buitenland. Ik heb weer een lange weg te gaan. Vorige keer deed ik er 10 jaar over. Nu weet ik het niet. Ik heb een fikse gat in mijn CV en de banenmarkt is prut. Waar zie ik mezelf over 10 jaar staan? Werkend. Hier in NL. Maar dromen mag altijd.

Eenzaamheid

Ja, daar heb ik last van. Ik voel mij eenzaam. Ook al kan ik op de engelen gaan richten, ook al heb ik een lieve vriend, toch voel ik mij altijd eenzaam.

Het is lastig. Ik vind het gewoon en heb eigenlijk nooit echt bij stil gestaan tot kort geleden. Ik ben eenzaam. Mijn vriend woont 50km verderop dus die zie ik alleen in het weekend en iedereen die ik ken is super druk met hun werk bezig. Familie ga ik niet mee om omdat zij niet achter mij staan en ook een verknipt beeld van mij hebben. Ook voel ik mij vaak onbegrepen wat ook eenzaam is. Niemand begrijpt wat ik heb meegemaakt. Ikzelf ook heel eerlijk gezegd niet.

Maar mijn eenzaamheid bestaat meer uit het alleen moeten doen. Dat maakt mij eenzaam. Alleen staan en alles alleen te moeten doen. Dat is frustrerend. Thuis kreeg ik nooit hulp, alles moest ik zelf uit gaan zoeken. Enig hulp dat ik kreeg waren de preken over wat je wel en niet mocht doen en waarom niet. Zoveel preken om gek van te worden. Ik kreeg ze van mijn vader. Mijn moeder was anders. Toen mijn vader weg ging hielp zij ons wel waar zij kon.

Als je hulp en steun krijgt dan maakt het minder eenzaam.

Hersteld

Ik ben trauma vrij! Alles heb ik verwerkt! Ik dacht dat ik EMDR nodig had om te herstellen. Ik kreeg zoveel flashbacks op mij af en zoveel triggers maar raar genoeg ben ik door dat nu hersteld. Ik heb geen EMDR meer nodig of enig ander therapie als het gaat om trauma’s.

Voor mensen die niet weten wat EMDR is, het is een eye movement therapie dat speciaal bedoelt voor gebeurtenissen die te heftig zijn om daaraan terug te denken.

Hoe ik van mijn trauma’s ben hersteld. Eigenlijk heel simpel. Ik werd continu getriggert door de flashbacks die ik kreeg. Ik moest veel janken en zo nu en dan ging ik in discussie met de stemmen en met mezelf. Dat was meer als het om mijn ouders ging. Ook veel over praten met anderen hielp om zo nieuw licht erop te laten schijnen. Zo kon ik alles een plekje geven. Ook kwam ik op die manier achter wat wel aan mezelf lag en wat niet. De puzzelstukjes vielen op hun plaats. Het waren moeilijke dagen maar het heeft gewerkt. Eindelijk ben ik van ze af en dat voelt een stuk lichter.

Wat nu nog rest is het werken aan de boosheid jegens mijn ouders. Ik heb geen makkelijke jeugd gehad. Mede daarom voel ik mij altijd eenzaam. Ik stond er altijd alleen voor. Sinds kort is dat niet meer zo sinds ik mijn lieve vriend ken. Toch gaat het gevoel niet weg. Nog altijd heb ik het gevoel dat ik alles alleen moet doen. Dat maakt mij eenzaam.

En toch ben ik nu een blijer mens. Alles zit weer in de lift.

Previous Older Entries

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 2 other followers

Follow Taknaud on WordPress.com